Учителя александрийской школы, не покладая рук, увековечивают память именитого земляка

Образовательные учреждения Шкловщины погрузились в истерию культа личности Лукашенко.

Кризис семидесяти лет у Лукашенко усугубляется еще и кризисом тридцати лет пребывания у власти. Берега уже не видит не только сам пересидент, но и его пропагандисты, ухватившиеся за благодатную и хорошо оплачиваемую тему возвеличивания личности своего хозяина.

Одиннадцать школ Шкловского района и девяносто школ по всей стране наперегонки стараются слепить из фигуры посредственного председателя колхоза монументальную скульптуру всеобщего благодетеля, пишет ведомственный сайт Могилевского облисполкома

Дело доходит до откровенного маразма. В Александрийской СШ, например, «созданы медиаресурсы, в которых отражен созидательный вклад Главы государства в развитие малой родины» с «акцентом на личный пример патриотизма нашего лидера».

Досконально изучен «вклад в Победу, труженицы тыла Татьяны Николаевны Карпеченко (классный руководитель Александра Григорьевича  Лукашенко), которая удостоена медали «За доблестный труд в Великой Отечественной войне 1941—1945 годов». На основе этой исследовательской работы по теме «Война и судьба» создан лэпбук «Живая летопись войны»…».

Всех, пожалуй, перещеголяла учитель английского языка, создательница интерактивной карты «Колыбель детства» и игры-путешествия «Дорогами Первого» Елена Киреева.

На ее карту нанесены Копысь, Александрия, Александрийская СШ и, конечно же Трофимова криница.

По мнению Киреевой «александрийцы верят в ее целебную силу и с особым трепетом относятся к источнику. Они с гордостью рассказывают, как с ним связана семейная история их выдающегося земляка и, обязательно подчеркивают: это место, с детства им любимое, он собственноручно обустраивал вместе с сыновьями».

Не забыт и пивной фестиваль в Александрии. Он, как выясняется, является «истоком хрустальной чистоты».

Так и хочется добавить: и непорочного зачатия.

А вообще, в возвеличивании никому неизвестного родника, прослеживается четкая аналогия с Библией.

Вспомним историю Моисея, который своим посохом пробил в скале дорогу для родника, напоившего измученных жаждой спутников ветхозаветного патриарха.

А еще следует помнить о том, что Моисей согрешил, присвоив авторство этого чуда себе и был наказан тем, что так никогда и не увидел землю обетованную.

Похожая участь может ожидать как самого Лукашенко, так и «педагогов-новаторов», получивших за свои «лукашенковские изыскания»  «…диплом I степени на XX Республиканской выставке научно-методической литературы…».

Эпоха «позднего Брежнева», в которую вступила сегодняшняя Беларусь, наверняка ведь закончится так, как в СССР.

Тогда-то и выяснится,  что и вода в упомянутой кринице, и вся жизнь беларусов при Лукашенко была “максимально горькой”.

Фото сайта Могилевского облисполкома.

Магілёўшчына – “Край жыватворных крыніц”, памятаеце такі слоган? А што ў нас з пітной вадой – вялікі матэрыял

Настаў час, калі чыстая пітная вада становіцца дасягальнай у Магілёўскім рэгіёне толькі для жыхароў гарадоў і перспектыўных населеных пунктаў. Пра натуральную чысціню крынічнай вады, якую мы страцілі – лонгрыд mogilev.media.

Мы стаім на плошчы Славы ў Магілёве. Ліпень 2024 года. Пад нагамі няроўныя шэрагі шчарбатай гранітнай пліткі, на самой плошчы ідзе падрыхтоўка сцэны да чарговага ўрачыстага мерапрыемства. Змарнелыя работнікі абліваюцца потам – нягледзячы на воблачнае надвор’е, стаіць задуха.

Калісьці на плошчы Славы пачынаўся інтрыгоўны веламаршрут па ўсёй Магілёўшчыне – “Край жыватворных крыніц”. Нават не проста маршрут, а турыстычны кластар, які аб’ядноўваў экалагічныя лакацыі ў некалькіх раёнах вобласці, а таксама аграсядзібы, гістарычныя знакамітасці, музеі і рамесніцкія цэнтры ў адзіны “зялёны” ланцужок. 

Ідэя гэтага маршрута, што распрацоўваўся яшчэ з 2013 года камандай актывістаў на чале з журналістам дзяржаўнага інфармацыйнага агенцтва Сяргеем Кулягіным, заключалася ў тым, каб рэпрэзентаваць унікальную адметнасць Магілёўскага рэгіёна – яго багацце на прыродныя крыніцы. На прадстаўленні праекта, памятаю, Сяргей Кулягін падкрэсліваў, што такой шчыльнасці глыбокаводных крыніц няма нідзе ў іншых рэгіёнах Беларусі. І сапраўдная перліна ў іх шэрагу – гэта, канечне, знакамітая Блакітная крыніца ў Слаўгарадскім раёне з самым магутным патокам узыходзячага тыпу на ўсёй Цэнтральна-Еўрапейскай раўніне. 

Замест падарожжа па крыніцах – туры ў Казахстан 

Праект, дарэчы, быў даволі паспяховым. Ім карысталіся велаактывісты, арганізаваныя турыстычныя групы, адзінкавыя аматары пастаральных падарожжаў. Старт маршруту задавала інфармацыйная таблічка, замацаваная на агароджы магілёўскай ратушы. Зараз яна ўжо дэмантаваная, рухавік праекта Сяргей Кулягін пераехаў жыць і працаваць у Мінск, сайт “Краю жыватворных крыніц” прадае аздараўляльныя туры ў Казахстан а актыўнасць на маршруце пакрысе заглухла.

Інфармацыйная таблічка з маршрутам праекта “Край жыватворных крыніц”, замацаваная на парэнчах перад магілёўскай ратушай на плошчы Славы. Фота архіўнае.

І вельмі шкада – не буду хаваць, ад ідэі гэтага маршруту, яго тэматычнага напаўнення патыхала сапраўднай крынічнай свежасцю. Магілёўшчына ўспрымалася як носьбіт чагосьці натуральнага, прыроднага, чыстага, што ўжо так цяжка сустрэць у сучасным свеце.

Памятаю, як наведваючы розныя куткі Магілёўшчыны, мы з сям’ёй часта шукалі на мапах адзнакі пра мясцовыя крынічкі і стараліся набраць там вады на ўсю далёкую дарогу падчас летняй спёкі. Канечне, гэта не тое каб на нас паўплываў праект “Края жыватворных крыніц” – гаворка пра тое, што сама тэма падобнага маршруту вельмі добрая, яна лёгка ўспрымаецца і запатрабаваная сярод падарожнікаў.

Не ў апошнюю чаргу гэткі “добры імідж” крынічнай вады звязаны з традыцыйнымі ўяўленнямі беларусаў, паводле якіх яна лічылася максімальна карыснай, бясшкоднай і чыстай. Яе пілі ў сырым выглядзе, гатавалі ежу, умывалі дзяцей. Але, як і многія іншыя іміджы, гэты імідж ужо даўно і безнадзейна састарэў.

Крыніца з каплічкай у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Фота: mogilev.media

Даследаванне школьніцы паказала небяспеку крынічнай вады

Палыкавіцкая крыніца пад Магілёвам – адно з самых папулярных месцаў для паломніцтва жыхароў абласнога цэнтра. Кожны дзень, што ўлетку што зімой, у буднія ці ў выходныя, спускаючыся да крынічкі па крутой лесвіцы каля прыгожай царквы з чырвонай цэглы, вы сустрэнеце некалькі чалавек з бутэлькамі, напоўненымі вадой. Беларуская служба “Радыё Свабода” нават уключыла Палыкавіцкую крыніцу ў свой рэйтынг ТОП-10 беларускіх крыніц, на якіх абавязкова трэба пабываць кожнаму.

Наведвальнікі на Палыкавіцкай крыніцы. Фота архіўнае, з адкрытых крыніц.

Мы пабывалі – і не адзін раз – не толькі на самой крыніцы, але таксама і на сайце санітарнай службы Магілёўскага раёна, якая сцвярджае – вада з Палыкавіцкай крыніцы небяспечная для здароўя. І не толькі яна.

Крыніца ў аграгарадку Ліпень Асіповіцкага раёна з даўніх часоў лічылася цудадзейнай. “Шмат гадоў яе лічылі святой, – піша газета “Асіповіцкі край”. – Крынічнай вадой дабраслаўлялі падарожнікаў, што адпраўляліся ў далёкую дарогу, акраплялі хату і маладых, нованароджаных купалі толькі ў гэтай вадзе. У ноч пасля Вадохрышчанскай куцці па сцяжынцы праз глыбокія сумёты да крыніцы прыходзілі вяскоўцы, каб набраць цудадзейнай вады. З аднаўленнем працы мясцовай царквы гэтая традыцыя зноў стала папулярнай.”

Школьніца Ліпеньскай сярэдняй школы Наталля Лісіца два гады праводзіла даследаванне экалагічнага стану крыніцы. Пробы вады, накіраваныя ў лабараторыю раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі паказалі перавышэнне колькасці нітратаў і хларыд-іёнаў у вадзе – 65,0 мг/дм3 пры дапушчальнай норме 45,0 мг/дм3. А гэта значыць, што вада непрыдатная для піцця. Праўда, расліны паліваць ёю можна.

Наталля Лісіца каля крынічкі ў аграгарадку Ліпень. Фота: “Асіповіцкі край”.

Адзін з прыпынкаў на маршруце “Краю жыватворных крыніц” – аграсядзіба “Гайшын парк” у Слаўгарадскім раёне, зусім недалка ад Блакітнай крыніцы, на процілеглым беразе ракі Сож. У 2016 годзе тут адкрылі цэлы цэнтр прыцягнення турыстаў “Гайшын парк” – паведамляла БелТА. «Вёсачка размешчана ў адным з самых маляўнічых месцаў Слаўгарадскага раёна – на высокім беразе Сожа, – гаворыцца ў публікацыі. –  Да таго ж яна акружаная некранутымі лясамі – рай для паляўнічых і рыбаловаў. Побач самае папулярнае месца паломніцтва беларусаў і замежных гасцей – помнік прыроды рэспубліканскага значэння “Блакітная крыніца”.»

На публікацыю адрэагавалі эколагі – а нічога, што гэта радыяцыйная зона з узроўнем забруджвання ў 15 кюры/км на 1986 год? Ну, з радыцыяй – гэта іншая тэма. А як тут справы з чысцінёй вады? Утрыманне нітратаў у пітной вадзе па выніках даследавання двух вясковых калодзежаў паказвае 100 міліграм на літр, пры норме, нагадаем, у 45. 

Крыніца: Мапа праекта “Чыстыя воды” Магілёўскага экалагічнага таварыства “ЭНДА” (дадзеныя па Магілёўскай вобласці за 2021 г.)

Некаторыя эколагі ў падобных выпадках перасцерагаюць, што “піць ваду з крыніц не проста нельга, а нават небяспечна. У тым ліку выкарыстоўваць яе для мыцця рук і твару”. Але, ладна, мы тут трохі нагнятаем. Гэта была перасцярога ад пермскіх эколагаў, актуальная, адпаведна, што да крыніц гэтага краю. А што ў нас?

10 000 калодзежаў – брудныя

Пра праблему пітной вады ў Магілёўскім рэгіёне мы размаўляем з эколагам і грамадскім актывістам Андрэем Паўлавічам (імя змененае з прычын бяспекі) з абласнога цэнтра. Перад сваім палітычным звальненнем з адной навуковай установы спецыяліст шмат гадоў прысвяціў даследаванню гэтай тэмы. Агульныя высновы такія.

Вада з падземных крыніц на Магілёўшчыне сапраўды праблемная. Забруджанымі з’яўляецца каля 10 000 калодзежаў па ўсёй вобласці, а гэта каля адной трэцяй часткі ад усіх. Больш дакладную раскладку па раёнах можна пабачыць вось на гэтай мапе, створанай энтузіястамі. А вось на гэтай – сітуацыю па Беларусі наогул. Але трэба ўлічваць, што якасць вады з падземных крыніц мае сезонны характар, а таксама залежыць ад таго, ці не размешчаны калодзеж у непасрэднай блізкасці ад якой-небудзь фермы, як, напрыклад, у Вільчыцах.

Якасць вады ў калодзежах па Магілёўскай вобласці.

Сезоннае хістанне такое – падчас вясновай паводкі, калі з палёў вымываюцца ўгнаенні і трапляюць у грунтовыя воды, павышаецца ўзровень нітратаў. Летам, калі вёскі Магілёўшчыны атакуюць арміі дачнікаў са сваімі натуральнымі патрэбамі, адразу пачынаецца ўсплеск утрымання нітрытаў.

Таксама неабходна прымаць да ўвагі глыбіню залягання рэзервуара, што сілкуе крыніцу. Калі падземны басейн залягае на глыбіні каля 100 метраў і размешчаны паміж слаямі зямлі з водатрывалымі якасцямі, то такая крыніца будзе абароненая ад любых знешніх фактараў. Такая вада – самая чыстая і карысная. Калі ж глыбіня басейна складае некалькі дзясяткаў метраў і менш, то павышаецца верагоднасць забруджвання вады ў выніку дзейнасці чалавека. Адпаведна, для шараговага карыстальніка тут узнікае асноўная праблема – а як зразумець, з якой крыніцай ён мае справу ў кожным канкрэтным выпадку? Адказ на гэта можа даць толькі спецыяльнае – а лепш нават сістэматычнае – даследаванне. 

Якая сiтуацыя з вадаправоднай вадой – норм

А вось вадаправодная вада на Магілёўшчыне адпавядае ўсім нарматывам. Канечне, у большасці выпадкаў. Часам у раённых цэнтрах і вясковых населеных пунктах вадаканал не можа забяспечыць прыстойную якасць вады па аб’ектыўных прычынах – вядуцца працы па замене старых труб, як у Асіповічах, дзе пасля запуску новай станцыі абезжалезвання на некалькі месяцаў забаранілі карыстацца вадой для піцця і прыгатавання ежы. Не ва ўсіх населеных пунктах яшчэ ўсталяваныя гэтыя станцыі абезжалезвання вады. Але працэс пабудовы такіх станцый ідзе з магутнымі тэмпамі.

“У межах дзяржаўнай інвестыцыйнай праграмы на 2024 год, зацверджанай указам №119 ад 29 сакавіка 2024 года ў Магілёўскай вобласці на будаўніцтва станцый абезжалезвання выдзелена сродкаў рэспубліканскага бюджэта на 2,3 мільярды рублёў. – пастаўленым голасам выкладчыка зачытвае нам афіцыйныя дадзеныя Андрэй Паўлавіч – Дзяржаўнай праграмай “Камфортнае жыллё і спрыяльнае асяроддзе” на 2021-2025 гады, зацверджанай Саветам міністраў 28.01.2021 г. №50 мэтавы паказчык забеспячэння насельніцтва вадой пітной якасці па выніках 2024 года ў Магілёўскай вобласці павінен скласці 99,1%. Па стане на 30 чэрвеня 2024 года – гэта значыць, тут даюцца зусім свежыя дадзеныя – гэты паказчык складае 96,0%. Для дасягнення пастаўленай задачы да канца 2024 года будзе завершана будаўніцтва 47 станцый абезжалезвання.” 

Купляйце бутэлькамі

У гэты самы час у Краснапольскім раёне падвялі вынікі экалагічнага праекта “Інклюзіўны падыход да захавання навакольнага асяроддзя”. “Адна з самых кранальных ініцыятыў, – напісала пра гэты праект мясцовая газета “Чырвоны сцяг”. – “Чыстая вада для хвароб бяда”, рэалізаваная на тэрыторыі Мхініцкага сельскага савета. У жыхароў пазначанага сельсавета ёсць вялікая праблема – востры недахоп якаснай чыстай пітной вады.” 

Адзінымі крыніцамі вады ў аддаленых і маланаселеных пунктах Мхініцкага сельсавета служаць шахтавыя калодзежы – гаворыцца ў паведамленні – вада ў якіх, згодна з пратаколамі даследавання раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі, з’яўляецца тэхнічнай і не прыдатнай для піцця. Пенсіянеры, якія пражываюць у вёсках Ячная Буда, Буглаі, Глыбаў, Горкі, дзе адсутнічае цэнтральнае водазабеспячэнне, у большасці выпадкаў выкарыстоўваюць бутыляваную ваду. “Вынік ініцыятывы парадаваў: 16 пажылых грамадзян, двое з якіх інваліды 1 групы, забяспечаны збанамі з фільтрамі, а гэта значыць, чыстай пітной вадой.”

Актывісты ініцыятывы “Інклюзіўны падыход да захавання навакольнага асяроддзя” абмяркоўваюць вынікі праекта ў Краснапольскім раённым моладзевым цэнтры «Міраж». Фота: “Чырвоны сцяг”.

Насельніцтва Магілёўшчыны на 96 працэнтаў забяспечана чыстай пітной вадой паводле статыстыкі – узгадваем мы ў размове з Андрэем Паўлавічам – а для таго, каб забяспечыць вадой жыхароў адразу некалькіх вёсак Краснапольскага раёна, ім купляюць фільтры актывісты экалагічнай ініцыятывы? Як гэта разумець?

Усё вельмі проста – супакойвае нас суразмоўца. Станцыі абезжалезвання, як і цэнтралізаваны вадаправод, абсталёўваюцца зараз толькі там, дзе гэта перспектыўна. Напрыклад, у аграгарадках, у тых вёсках, якія застаюцца больш-менш люднымі. Зразумела, што тымі населенымі пунктамі, дзе зараз пражывае адзін-два чалавекі, ніхто займацца не будзе.

Вось такі прыклад. На трасе паміж Шкловам і Александрыяй, якая далей ідзе на Барань, што на Віцебшчыне, таксама была вялікая праблема з чыстай вадой. Для насельніцтва малых вёсак арганізавалі падвоз вады цыстэрнамі. Некаторы час гэта ратавала старых, але ўсё роўна было занадта затратна для дзяржавы. У выніку падвоз вады спынілі, і канстатавалі вельмі просты выхад з сітуацыі – “купляйце ваду бутэлькамі”.

Не ў лепшым стане і дачныя пасёлкі, а таксама вёскі вакол буйных гарадоў, у якіх большасць дамоў выкупленая гарадскімі пад дачы. Афіцыйна тут будзе прапісана адзін-два чалавекі,хоць рэальна круглы год могуць жыць нашмат больш. Таму месца будзе лічыцца бесперспектыўным з усімі наступствамі, а недасягальнасць чыстай пітной вады будзе ўкладвацца ў тыя самыя 0,9% насельніцтва Магілёўскай вобласці, якія застануцца незабяспечанымі ёй і пасля рэалізацыі праграмы “Камфортнае жыллё і спрыяльнае асяроддзе”. 

“Напэўна, зусім ператанем ездзіць”

За прыкладам мы зноўку адправіліся ў госці. Дачны кааператыў “Сілікатчык” ад Магілёўскага камбіната сілікатных вырабаў знаходзіцца ў Шклоўскім раёне, хоць да яго амаль што можна даехаць з абласнога цэнтра гарадской маршруткай №8. Трэба будзе толькі поўгадзіны патраціць на дарогу па лясістым узгорку. 

“Сілікатчык” размешчаны на высокім беразе Дняпра. Калодзежаў няма, але па вуліцах пасёлка сіламі самаго кааператыва ўжо даўно пракладзены саматужны водаправод. Каля кожнага дома абсталяваная невялікая калонка з кранікам, з якога можна набраць вады. Вадаправод працуе сезонна. На зіму яго перакрываюць, бо іначай палопаюцца трубы. А вось ваду з яго піць нельга, бо высокі ўзровень утрымання жалеза. Саматугам паставіць яшчэ і станцыю абезжалезвання для кааператыва – ужо за межамі магчымасцяў.

Дачніца Марыя Сцяпанаўна (імя змененае з прычын бяспекі) жыве ў пасёлку кожнае лета разам з двума ўнукамі. Часта прыяжджае дачка, маці хлопчыкаў. Праблему з вадой вялікае сямейства адчувае вельмі востра – у іх няма сваёй машыны, каб ездзіць за ёй у горад, альбо ў суседнюю вёску. Да таго ж і ў вёсцы ўсе калонкі ўжо заблакаваныя ахоўным кажухамі, так што без спецыяльнага ключа вады не набраць. А летам яе патрабуецца вельмі шмат – асабліва ў спякотныя дні, па два-тры літры на чалавека. За тыдзень на траіх гэта атрымліваецца каля 50-60 літраў. Дзе іх узяць?

Фота блізкае да ілюстрацыйнага.

Раней дапамагаў сын, які на сваёй машыне прывозіў з Магілёва па некалькі пяцілітровых каністраў праз кожныя тры-чатыры дні. Зараз ён дапамагчы ўжо не можа – прышлося з’ехаць з Беларусі. Пра прычыну Марыя Сцяпанаўна красамоўна маўчыць. І так зразумела.

Як цяпер абыходзіцца – пенсіянерка не ведае. У самым нізе гары, на якой стаіць дачны пасёлак, маецца стары калодзеж-крынічка. Вада там, здаецца, чыстая – мяркуе жанчына. Вось толькі на тое, каб схадзіць уніз, набраць, а потым вярнуцца ўверх па схіле, у старой жанчыны сыходзіць ледзь не паўдня. 

“Напэўна, зусім перастанем ездзіць” – паціскае плячыма жанчына.

Не ратуе таксама і фільтр для вады. Пасля апрацоўкі ў ім, яна зусім мала мяняе свае якасці, на вуснах застаецца ўсё той жа прысмак. Усё ж, ачыстка павінна быць больш глыбокай, чым можа забяспечыць звычайны кухонны фільтр – уздыхае жанчына. 

Ківаем галовамі і міжволі задумляемся – як там жыхары ў вёсках Ячная Буда, Буглаі, Глыбаў і Горкі Мхініцкага сельсавета Краснапольскага раёна.

Блакітная крыніца, Слаўгарадскі раён. Фота: mogilev.media

Армагедон на Магілёўшчыне – самы моцны ўдар стыхіі прыйшоўся на Асіповічы. Фота, відэа

Днём 14 ліпеня на Магілёўшчыну абрынуўся жорсткі ўдар стыхіі. Навальніца, якая прайшла па паўднёвых рэгіёнах нашай краіны, закранула таксама некаторыя ўчасткі Магілёўшчыны. Сярод раённых цэнтраў самы моцны ўдар стыхіі адчулі на сабе жыхары Асіповіч.

Так, сапраўдная паніка пачалася ў наведвальнікаў цырка, калі ад моцнага ветра тут пачало проста рваць сам шацёр. Відэа, знятае гледачамі прадстаўлення, а таксама іншыя наступствы стыхіі на вуліцах Асіповіч і на дарогах Магілёўскай вобласці – у нашай відэападборцы.

У Асіповічах стыхія ламала дрэвы ў парку і на вуліцах. Увесь вечар 14 ліпеня і сёння раніцай у горадзе камунальныя службы і іншыя арганізацыі займаліся разборам завалаў.

На некаторых трасах рэгіёна паваленыя дрэвы заблакавалі рух транспарта. Гэта назіралася на трасе Гомель-Магілёў, на дарозе пад Чавусамі – пісалі карыстальнікі Тэлеграм-канала “ДАІ Магілёў ДПС”. 

У Бабруйску пасля навальніцы заліло некалькі гарадскіх вуліц – піша “Камерцыйны кур’ер”.

Нажаль, у піянерскім лагеры пад Рэчыцай ахвярай навальніцы стаў 13-гадовы хлопчык.

АБНОЎЛЕНА:
Ахвярай стыхіі таксама стала 5-гадовая дзяўчынка ў Магілёўскім раёне – паведамляе Следчы камітэт.

Фота, відэа: “Асіповіцкі край”.

Участники «Бард-рыбалки» посвятят свои песни 100-летию Булата Окуджавы

Пока безумный наш султан сулит дорогу нам к острогу – на «Большой бард-рыбалке» в Чечевичах  будут звучать песни Окуджавы.

В программе фестиваля «Бард-рыбалка», который пройдет 26-28 июля в деревне Чечевичи Быховского района анонсировано мероприятие «Ваше благородие госпожа Удача», которое  будет посвящено 100-летию Булата Окуджавы.

Организаторы называют этот фестиваль «мультикультурным», но каким «мульти-пульти» он бы не был, стоит помнить о том, в какой стране он проходит.

Буквально вчера МВД похвалилось облавой на рок-концерте под Пинском, в ходе которой  было задержано 56 человек.

Прислужники режима объявили о том, что пресекли «незаконное мероприятие неонацистов-экстремистов», а поскольку в Беларуси сегодня каждый второй и неонацист, и экстремист, то облавы прекратятся еще нескоро.

Тем поразительнее то, что на бард-рыбалке разрешат петь песни главного проповедника свободы, любви, добра и чистоты – всего того, что несовместимо с мракобесием, творящимся в нашей стране.

Думается, если Булат Шалвович был бы жив, он обязательно воспользовался  авторским правом и запретил бы петь свои песни в Беларуси, превращенной в большой концлагерь.

Интересен и тот факт, что идеологи Лукашенко не нашли ничего крамольного в песнях Окуджавы.

Тут все просто: белорусские пропагандисты в большинстве своем люди невежественные и, наверное, полагают, что кроме песенок к “Приключениям Буратино” и хитов “Белого солнца пустыни” и “Белорусского вокзала” Окуджава ничего не сочинил.

А между тем, великий бард, которого называют совестью целой эпохи, исполнял вещи посильнее «Перемен» Виктора Цоя.

Что ж, пока безумный наш султан сулит дорогу нам к острогу, у гостей «Большой бард-рыбалки» появится шанс приобщиться к разумному, доброму и вечному.

Фото: МВД Беларуси, скриншот.

Жудаснае лабавое сутыкненне пад Магілёвам – машыну разарвала на часткі, загінулі дарослы і дзіця

Вечарам 13 ліпеня, каля 20:40 адбылася жахлівая аварыя пад Магілёвам, недалёка ад паварота на санаторый “Сосны”. На відэа, апублікаваным ДАІ бачна, як аўтамабіль Volkswagen на шалёнай хуткасці здзяйсняе абгон неўзіраючы на сустрэчныя машыны, потым губляе кіраванне і сутыкаецца з аўтамабілем Audi. На апошніх кадрах відэа можна заўвжыць, што ад удару Volkswagen разарвала на часткі – па ўзбочыне коціцца задні мост і багажнік.

У выніку аварыі загінулі два чалавекі – мужчына і дзіця, якія ехалі ў Volkswagen. Яшчэ адзін дзіцёнак і трое дарослых былі дастаўленыя ў лякарню. Абставіны здарэння высвятляюцца.

Фота: ДАІ, скрыншот.

Историко-культурное наследие в Бобруйске продают за одну базовую

Фрагмент Бобруйской крепости по дешевке продадут тому, кто его отреставрирует.

Власти больше не дают обещаний позаботиться об историко-культурном наследии Беларуси. Ведь обещания эти, как правило, не выполняются. Если верить им, то реставрация Быховского замка должна была начаться еще в 2018-м. Не началась. Все деньги ушли на поддержку убыточных предприятий, непомерно разросшийся бюрократический аппарат и поддержку «слабовиков».

Теперь режим применяет другую тактику – пытается продавать историческое наследие оптом и в розницу в надежде на то, что инвестор отреставрирует наши замки за свой счет.

Очередь дошла и до Бобруйска – на сайте райисполкома появилось объявление о продаже за одну базовую величину редюита правого входного плацдарма второго полигона Бобруйской крепости, сообщает БелТА.

Тот, кто приобретет двухэтажное строение площадью 545,7 квадратного метра, будет обязан отреставрировать его в течение трех лет с момента совершения сделки.

Фото: БелТА.

За два дні на Магілёўшчыне згарэлі трактар і камбайн

У Кіраўскім і ў Чавускім раёнах Магілёўскай вобласці 10 і 11 ліпеня адбыліся ўзгаранні сельскагаспадарчай тэхнікі – перадае прэс-служба МНС. Так, 10 ліпеня проста пасярод поля каля вёскі Букіна Кіраўскага раёна загарэўся трактар.

Трактарыс спрабаваў загасіць полымя на сваёй машыне самастойна, аднак толькі атрымаў апёкі 8% цела. Ад шпіталізацыі ён адмовіўся.

11 ліпеня ў аграгарадку Ваўкавічы Чавускага раёна на вуліцы Цэнтральнай загарэўся зернеўборачны камбайн “Палессе”. Прычына пажару высвятляецца.

Фота: МНС

Танкі з Лаоса пакажуць у Чавусах і Асіповічах пад выглядам “танкаў Перамогі”

Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь запусціла акцыю “Марш Перамогі” – па дзевяці гарадах праедуць танкі Т-34-85, пабудаваныя пасля 1951 года ў Чэхаславакіі для Лаоса. Іх будуць выдаваць за бронетэхніку, што ўдзельнічала ў аперацыі “Багратыён”.

На маніпуліцыі з боку беларускага ваеннага ведамства звярнула ўвагу выданне zerkalo.io. Міністэрства абароны абвясціла пра патрыятычную акцыю “Марш Перамогі”, у межах якой па некалькіх населеных пунктах Беларусі праедуць танкі Т-34-85, падобныя на тыя, што ўдзельнічалі ў аперацыі “Багратыён” і вызвалялі Беларусь у 1944 годзе. Усяго дэманстрацыя ваеннай тэхнікі пройдзе ў 9 гарадах і пасёлках, якія атрымалі вымпел “За мужнасць і стойкасць у гады Вялікай Айчыннай вайны” – гэта Баранавічы, Дзяржынск, Дзятлава, Калінкавічы, Любань, Асіповічы, Чавусы, гарадскія пасёлкі Обаль і Асвея. Акцыя будзе праходзіць з 12 па 20 ліпеня.

Бронетэхніка, якую пакажуць на парадзе, прадстаўлена беларускаму ваеннаму ведамству расійскім Міністэрствам абароны. Раней яна прыбыла ў нашу краіну для ўдзелу ў парадзе на 3 ліпеня ў Мінску. Як высветлілі журналісты выдання zerkalo, гэтая тэхніка раней, у 2019 годзе, была выкупленая ў арміі Лаоса. А ў гэтую краіну танкі Т-34-85 былі прададзеныя Чэхаславакіяй, якая вырабляла іх па савецкай ліцэнзіі пасля 1951 года.

На фота: танкі Т-34-85 чэхаславацкай вытворчасці ў складзе Народных узброеных сіл Лаоса.

Лаоскія танкі маюць шэраг знешніх адрозненняў ад аналагічнай савецкай бронетэхнікі ўзору 1944 года. Напрыклад, гэта больш роўная і гладкая форма вежы, а таксама здвоеныя ліхтары ў левай частцы пярэдняй брані. Для параўнання – танк Т-34-85, што стаіць на пастаменце па праспекце Міра ў Магілёве.

Фота: Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь і з адкрытых крыніц.

Чертова дюжина – жителя Шкловского района отправили в колонию в тринадцатый раз

За заведомо ложный донос шкловчанин получил штраф и отправился в колонию строгого режима.

Житель Шкловского района позвонил в милицию и сообщил о том, что знакомая похитила у него паспорт, 320 рублей и сотовый телефон сообщается на сайте Верховного суда Республики Беларусь.

В ходе проверки выяснилось: паспорт никуда не исчезал, сотовый телефон мужчина продал, а денег у него не было. За заведомо ложный донос шкловчанин получил штраф в размере 100 базовых величин.

Однако изюминкой этой истории является то, что доносчик был судим 12(!) раз, имел неснятые и непогашенные судимости, “на путь исправления не встал”. Поэтому суд Шкловского района приговорил рецидивиста к двум годам лишения свободы в ИТК строгого режима.

Фото носит иллюстративный характер.

Легендарному начальнику Быховской госавтоинспекции – 85 лет

Вопреки расхожему мнению подполковник Константин Карпушенко не сухой службист, а приятный во всех отношениях человек.

Подполковник милиции в отставке Константин Карпушенко  долгое время возглавлял быховскую госавтоинспекцию, а начинал инспектором этой службы.

Быховская районная газета достаточно подробно рассказала о Константине Ивановиче, а я хочу добавить, что ветеран – очень остроумный собеседник и не прочь пошутить. 

Он рассказывал о том, как жил в деревне Воронино и ходил на работу в Быхов, за семь километров, пешком – никто не хотел подвезти гвардии рядового Костю. Потом Карпушенко выдали служебный мотоцикл.

– А когда я стал начальником ГАИ и получил квартиру в Быхове, ходил на работу пешком, уже для того, чтобы сбросить вес, – повествует Карпушенко – Верите ли, шагу не давали пройти: давай подвезем, Константин Иванович! Вышел на пенсию – снова желающих подвезти не стало.

Все это, конечно, шутка. Быховчане по-прежнему уважают Константина Ивановича, подвезут его и сейчас.

Даже нарушители ПДД, которых легендарный страж дорог в свое время учил уму-разуму, с  удовольствием пожелают юбиляру крепкого здоровья и долгих лет жизни.

Фото: «Маяк Прыдняпроўя»